Het is verbluffend met welke kleine middelen de technische makers van Hotel Modern al deze gedachten, ontroeringen en associaties kunnen oproepen met de eenvoudigste middelen die denkbaar zijn.
Geen internetverbinding
Er ging iets mis!
Archive
Snail Trails offers a surrealistic view of a day and a night in the life of an elderly and somewhat confused woman. She spends her days snipping pictures from magazines and watering her plants. Through her eyes, we see a world where objects and memories take on a life of their own, appearing and disappearing as they please. When late afternoon comes, she decides to leave her house, and time and space become elastic. She goes for a walk in town – where passers-by look suspiciously like shrimps – and ends up at a remarkable destination.
This poignant play without dialogue interweaves live theatre and animation film.
Snail Trails was nominated for the 2002 VSCD Mime Award. From the jury report: "It is a breath-taking spectacle that transports the audience to that borderland between fantasy and reality and offers confused human beings the solace of a magical imagination."
"It is quite astonishing how the technically adept artists of Hotel Modern manage to evoke such feelings, emotions and associations using the most modest of resources." (NRC Handelsblad)
"Hotel Modern have delivered a visually stunning piece that elicits melancholy sighs and relieved smiles in equal measure." (Volkskrant)
"Time slows down in Snail Trails, but it never becomes boring. On the contrary, it gets sharper and more intriguing, thanks to strong acting of Arlène Hoornweg as an old woman. With incredible control, she creates a painfully stiffened body and the decline of her mind. This provides plenty of beautiful, sometimes hilarious and certainly touching moments." (Theaterkrant)
Credits
Idea and role of elderly lady Arlène Hoornweg Creators Arlène Hoornweg, Kirsten Hutschemakers, Pauline Kalker, Herman Helle, Maartje van den Brink Stage assistants Mirijam Neve, Kirsten Hutschemakers Creator doll of woman in animation film Cathrin Boer Sound and music Johann Sebastian Bach, Arthur Sauer Technician André Goos Poster and flyer Maarten Evenhuis, with a photo by Arwen Linnemann Subsidy Performing Arts Fund NL, City of Rotterdam With thanks to Edwin van Steenbergen
Photo Gallery
In the press
Vliegt de vrouw door de ruimte, niet gehinderd door de zwaartekracht, of geeft ze snoepjes aan de reuzenneushoorn uit wiens bek een hand steekt? De poëtische en absurd-humoristische metafoor van de dood is troostend.
We zien een vrouw die haar grip op de werkelijkheid verliest en haar omgeving ziet veranderen in een vrolijk spookhuis waarin jassen weglopen en theekopjes uit de muur verschijnen. Tegelijkertijd zien we een vrouw die worstelt met eenzaamheid en dementie. De wonderwereld die Hotel Modern oproept verbergt én benadrukt de isolatie waar zij – en vele ouderen met haar – zich dagelijks in bevindt.
Het is toch geen droevige voorstelling. Door de geestige en allesoverheersende vormgeving krijgt het zware thema lucht. Hotel Modern levert zo een oogstrelend stuk af dat wel een melancholieke zucht ontlokt maar net zo goed een opgeluchte glimlach.
De vrouw in Slakkesporen lijdt aan dementie. Ze leeft tussen haar spulletjes maar herkent ze niet meer. 'Om iets te zien, moet je het eerst kunnen herkennen. Zonder herinnering kun je alleen maar kijken. Dan glijdt de wereld spoorloos door je heen.'
Het huis is als een metafoor voor de ontregelde geest van de oude vrouw en voelt daarom voor een buitenstaander unheimisch aan. Maar de oude vrouw lijkt zich nergens van bewust en laat zich gewillig meevoeren in een stroom van absurde gebeurtenissen.