Hotel Modern

Een greep uit de reacties die bezoekers achterlieten nadat ze Exodus hadden ondergaan: -      Mooi, gedetailleerd en uitnodigend, lijfelijk en toch urgent. -       Deel zijn van iets groots, een soort machteloosheid! Ik voelde me deel van de wereld. -       Verbazend realistisch ondanks het ruwe mat…

"Kamp" volgt de draad van de Auschwitz-Birkenau Het voordeel van poppen is dat ze, wanneer ze verslijten of kapotgaan, zonder al te veel scrupules of ego-conflict vervangen kunnen worden. De duizenden beeldjes in Kamp, een voorstelling die al meer dan twintig jaar op tournee is en verbazing en emoti…

Zichtlijnen MEI 2025 I  TEKST: RENEE STEENBERGEN  Op het podium in real time de voorstelling voor de ogen van het publiek produceren Complex schimmenspel in productie van Hotel Modern Het schaduwtheater is al eeuwenoud, maar wordt door het Rotterdamse theatergezelschap Hotel Modern in hun …

'When Benali conceived the story, spirits of the past began to speak him to about historical Granada, and in this play of shadows Hotel Modern devised the perfect embodiment of those spirits.' Spotlights cast magnified shadows of the miniature buildings standing on three tables, creating the contour…

A unique artistic alliance: Abdelkader Benali and Hotel Modern In the advertising world, there’s a well-chosen term for two distinct identities joining forces to create a new product: co-branding. A good example is the Senseo coffee machine made by Philips and Douwe Egberts. You find this form of co…

Civilisations rise and fall, and so does barbarism – this is the central message of the intensely visual historical stage production The Fall of Granada by Hotel Modern and Abdelkader Benali. Hotel Modern made their name by recreating entire miniature worlds on stage, using models, figurines and eve…

Hotel Modern and Abdelkader Benali were brought together by the extraordinary history of Spain. In 2023, these artists and theatre makers got to know one another while working together on a television series about the Dutchman Jan Janszoon, who in the seventeenth century migrated from his home in Ha…

In de reclamewereld hebben ze er zo’n mooi woord voor: co branding. Twee verschillende merken uit uiteenlopende disciplines die samen één nieuw product opleveren. Het Senseo-apparaat (Philips en Douwe Egberts) is daarvan een mooi voorbeeld. In de kunsten komt deze samenwerkingsvorm ook regelmatig vo…

Theatergroep Hotel Modern vertelt in  De val van Granada  over de bloei en het einde van het Moorse koninkrijk Al Andaluz. Granada was daar het bruisende centrum van. Voordat de Spaanse Inquisitie in 1492 de macht overnam in de stad, leefden moslims, joden en christenen er samen. De nadruk…

poppentheater Veel mensen denken dat poppentheater standaard voor kinderen is. Dat klopt niet, poppen kunnen hele werelden laten bewegen en duiden. „Een poppenspeler kan met een klein lapje een hele zaal aan het snotteren krijgen." Door: Shira Keller Bij theatergroep Hotel Modern dansen gele en rode…

Schimmenspel rond de val van een moslimrijk Theatergezelschap Hotel Modern heeft met schrijver Abdelkader Benali de voorstelling De Val van Granada gemaakt. In plaats van de maquettes en minicamera’s waarmee ze op grote schermen projecteren, hebben ze nu gekozen voor een spel met schaduwen, zegt Pau…

**** Beschaving komt en beschaving gaat. Hetzelfde geldt voor barbarij. Dat is kort door de bocht de boodschap van de beeldrijke, historische voorstelling De val van Granada , van theatergroep Hotel Modern en schrijver Abdelkader Benali. Hotel Modern heeft naan gemaakt door op het podium complete we…

De bijzondere geschiedenis van Spanje bracht hen bij elkaar. In 2023 leerden de makers van Hotel Modern en Abdelkader Benali elkaar kennen toen ze samen werkten aan de NTR-televisieserie over de 17 e -eeuwse Haarlemse Jan Janszoon die migreert naar Marokko, piraat wordt en zich bekeert tot de i…

Cake and Cava at the Hotel Modern office! Both the Municipality of Rotterdam and the Performing Arts Fund have responded positively to our subsidy application and will financially support the work of Hotel Modern for the next 4 years (2025-2028)! The committees call Hotel Modern 'a benchmark in the …

Taart en bubbels op kantoor van Hotel Modern! Zowel de Gemeente Rotterdam als het Fonds Podiumkunsten hebben positief gereageerd op onze subsidieaanvraag en gaan de komende 4 jaar (2025- 2028) het werk van Hotel Modern financieel ondersteunen! De commissies noemen Hotel Modern 'een ijkpunt op het ge…

The actors perform between several meticulously constructed models on stage, the images of which are projected on various screens. Sometimes they play these miniature plays themselves, for example by walking through them with their fingers. That does something with perspective and proportion. A huge sea of fire is hell for those standing in the middle of it: through large projection screens you can see all-consuming flames clawing around them like monsters. But at the same time, from a distance you see the model on fire, and it is nothing more than an innocent fire that flares up and goes out

I have rarely seen such a large ensemble with so many great actors so modest and approachable. The patchwork of embodied stories, in which the world between people is made up of stories, and with each of them the world keeps turning, a world that depends on who tells the story and how they listen, gives 'Primeval and other times' a kaleidoscopic beauty.

Hotel Modern creates a kind of life-size viewing boxes in different sizes and in various layers that offer the actors something to hold on to to shape the actual story. The result is a kaleidoscopic set of ever-changing perspectives; small here and there, when a baby is born, or when a couple in love goes for a walk. Then big again, when a house is built, or when the village grows into a city. Add sounds and smells to this, and an experience is created in which the senses of the spectators are explicitly stimulated

The performance clearly bears the signature of Guy Cassiers. His collaboration with Hotel Modern has resulted in a series of catchy, surprising images. They make the narrative, image after image, concrete. With the players of the ITA company, he has a beautiful instrument in his hands.

Niemand wist meer wie de zeventiende-eeuwse Jan Janszoon was, tot nu: Andere Tijden maakte een vierdelige serie over de Haarlemse zeeman. Waarom is er in de negentiende eeuw, toen nationalisme alom in brons werd gegoten, geen standbeeld op de Grote Markt neergezet voor zeventiende-eeuwse Haarlemmer …

De onlangs verschenen film 'The zone of interest' met zijn eveneens indrukwekkende dagelijkse beelden over Auschwitz’ eerste kampkommandant Rudolf Höss, werd genomineerd voor vijf Oscars. Hij won er twee. Kamp krijgt wat mij betreft ook vijf nominaties voor beste regie, geluid, scenario, beeld en voorstelling. En ondanks het feit dat Kamp historisch en topografisch niet helemaal klopt, worden die nominaties als het aan mij ligt omgezet in vijf Oscars.

In hun nieuwe voorstelling De lange gang onderzoekt Hotel Modern het thema moederschap via een aantal persoonlijke verhalen. In de eerste momenten van De lange gang pakt Herman Helle - samen met Arlène Hoornweg en Pauline Kalker al 25 jaar de artistieke kern van Hotel Modern - een doos uit. Daarin z…

De spelers van Hotel Modern vertolken in De Lange Gang twee persoonlijke en ontroerende vertellingen over pijn, verdriet en verandering. Met behulp van maquettes, poppenspel, animaties en livemuziek zet het gezelschap al geruime tijd spraakmakende voorstellingen neer. Eerste reacties van de leden: S…

De voorstelling draagt duidelijk de handtekening van Guy Cassiers. Zijn samenwerking met Hotel Modern levert een resem van pakkende, verrassende beelden op. Ze maken de vertelling, beeld na beeld, concreet. Met de spelers van het gezelschap van ITA heeft hij een schitterend instrument in handen

Zelden heb ik zo’n groot ensemble met zoveel grote acteurs zo bescheiden en aanraakbaar gezien.

Via grote projectieschermen zie je allesverzengende vlammen als monsters om zich heen klauwen. Maar tegelijkertijd zie je vanaf een afstandje de maquette in brand staan, en is het niet meer dan een onschuldig vuurtje, dat opflakkert en uitdooft.

Het is zeer belangrijk om deze nationale première naar Portugal te brengen, naar een land met zijn eigen koloniale geschiedenis en wonden

Van woensdag 27 t/m zaterdag 30 december 2023 spelen Hotel Modern en Arthur Sauer om 20.15 uur in de Kleine Zaal van Theater Rotterdam de voorstelling Ons Wereldrijk . Elke dag wordt door Museum Maluku een voorprogramma georganiseerd dat terugblikt en vooruitkijkt op ons gedeeld verleden i…

Deze samenwerking tussen ITA Ensemble en Hotel Modern levert spectaculair, oogstrelend en uniek theater op.

In de nacht van 11 op 12 december schoof Guy Cassiers een uur aan in het VPRO radioprogramma "Nooit Meer Slapen". Hij vertelt over zijn liefde voor het boek van Olga Tokarczuk en hoe hij al snel het idee had om Hotel Modern uit te nodigen om de beelden bij de voorstelling te creëren.

The Dutch theatre company returns to FIMP with Our Empire , exposing one of the least known episodes of European colonialism. This Saturday and Sunday at Campo Alegre Theatre. Mariana Duarte/ Público/ 7-10 2023 Hotel Modern likes to stage material that makes a powerful impact – visually and thematic…

'Two clay dolls that have been meticulously designed, placed in beautiful small sets and moved with subtlety and precision, meanwhile effectively filmed and projected on a large screen.'

'The creativity here is wonderfully vintage Hotel Modern: cameras shoot over wondrous tableaux full of ants, mothers, cobwebs, forests and tree bark. A hospital has been made of sock baskets and drainers. Including wandering through corridors full of worrisomely squeaking snakes.'

interview with Arlène Hoornweg and Pauline Kalker of Hotel Modern Rotterdam theatre collective Hotel Modern are currently touring the Netherlands with their new play The Passage (Dutch title: De Lange Gang ), based on two personal stories by members of the group. The following is an interview with A…

mei 2023- Van vrijdag 12 t/m vrijdag 19 mei spelen Hotel Modern en Arthur Sauer vier keer de voorstelling ‘Ons Wereldrijk‘ op het figurentheaterfestival.de in de Duitse steden Fürth, Erlangen en Nürnberg. Een uniek festival vol poppen-, beeld- en objecttheater op het snijvlak van dans, performance e…

Twee kleipoppetjes die uiterst zorgvuldig zijn vormgegeven, in prachtige kleine decors geplaatst en met subtiliteit en precisie worden bewogen, ondertussen doeltreffend gefilmd en op een groot scherm geprojecteerd.

Een vraaggesprek over De Lange Gang met actrices Arlène Hoornweg en Pauline Kalker, die samen met beeldend kunstenaar Herman Helle, sinds 1997 de artistieke kern van Hotel Modern vormen.

De creativiteit is bij vlagen heerlijk vintage Hotel Modern: camera’s schieten over wonderlijke tableaus vol miertjes, moeders, spinnenwebben, bossen en boomschors.

Hotel Modern’s Pauline Kalker said she saw the towering filmic set as “moving paintings.” The high-concept design intermingles grip-like technicians onstage among the singers. Hotel Modern recasts the characters as rats that have survived a calamity, and the singers occasionally wear and carry rat masks, while the film sequences recount scenes of devastation and brutality. Dramaturg Ingo Gerlach said that the film was intended as the visual equivalent of “backup vocals.”

Den Anfang macht die niederländische Truppe Hotel Modern, das sind im Kern Pauline Kalker, Arlène Hoornweg und Herman Helle, und was sie machen, ist ziemlich sensationell, wie überhaupt diese ganze "Walküre" in der Gegensätzlichkeit der hier zu sehenden Regiehandschriften ein aufregendes Unterfangen ist.

Hotel Modern experimented with different methods of storytelling. The artists tried working with a script. One idea was to have a Mengele-like doctor performing medical experiments. ‘It didn’t work at all, ‘ Mr. Helle said. ‘It was too much like a history lesson.’ Another idea was to have a group of women talk about food and cooking, or have a Nazi official visit. Those proposals were also scrapped. The nearly hour-long show has no dialogue, but there is sound from small microphones, which amplify the sweeping, and from the miniature railway, as well as added recorded effects that include the sounds of wind, swallows, industrial clanging and a screeching squeak from a cart that Mr. Helle taped while visiting Auschwitz itself.

Het virtuele podium verkennen als plek die meer is dan alleen een praktische oplossing voor de tijd waarin we leven, en zien hoe we de unieke kwaliteiten ervan kunnen gebruiken voor het vertellen van verhalen’. Uit zeventig aanmeldingen koos Nineties Productions onder meer voor Hotel Modern.

Hotel Modern maakt invoelbaar hoe meedogenloos het kolonisatieproces van Indonesië destijds moet zijn verlopen. Met behulp van maquettes en de inzet van videocamera’s spelen zich groteske veldslagen af op een groot beeldscherm. Het bloederige strijdtoneel mag zich dan wel ogenschijnlijk op minuscule schaal afspelen - de uitwerking ervan is even aangrijpend, verbijsterend als verstrekkend.

The complexity of interaction between narrator-puppeteers Herman Helle, Pauline Kalker and Arlène Hoornweg is breath-taking as they blend performative domains: the documentary, the audio play, the war film, the history lesson.

‘My parents were born in Indonesia,’ Herman Helle explains, ‘All four of my grandparents went there from the Netherlands. So although I grew up on the Dutch polder, our lives at home were suffused with a sense of the good old days in Indonesia. As far as I was concerned they had every right to their wonderful youth. But that happy narrative does clash with the historical reality. What do you do with a legacy like that?”

We watch as, with tireless concentration, the actors move around the stage. They use their cameras with precision timing so everything the audience sees on the large screen is bursting with life. In this case, it is life on the Indonesian Archipelago in the 17th-century, subjected to interference from external forces that is initially gradual, later increasingly active – first come the Portuguese and then the Dutch with their ‘enterprising mentality’ on colonial trade.

The events depicted here took place between 1600 and 1680, in a period when the Dutch were increasingly colonising the Moluccas in their rush for cloves and nutmeg. And when the local population did not give the Dutch what they wanted voluntarily, they took it by force.

Ons Wereldrijk is een schreeuw van ontzetting, een priemende wijsvinger op ons koloniale verleden. ‘Kijk dan! Dit zijn wij!’

Over de koloniale band tussen Nederland en Indonesië zijn zoveel boeken geschreven en films en tentoonstellingen gemaakt, dat je je niet kunt voorstellen dat iemand er nog iets origineels aan kan toevoegen. Maar zie: het kan.

The confidence with which the performers and technicians bring these worlds to live, the love and attention that has gone into the creation of the puppets and the models, is truly awe-inspiring. Our Empire is not only a one of a kind experience, it is also labour of love.

We zien levendige markten met nootmuskaat en kruidnagel, elegante dansen aan het hof, maar ook onderlinge strijd, brandende dorpen en politieke machinaties aan boord van een VOC-schip. Dit eerste deel van wat een drieluik zal worden, vormt alvast een luisterrijk begin.

"Ik ben dan wel in de polder opgegroeid", zegt Herman Helle, "maar mijn ouders wilden dat wij net zo’n mooie jeugd zouden hebben als zij hadden in Nederlands-Indië. We liepen op blote voeten. We aten Indisch. Ik wist niet beter of we waren Indisch. Dat mooie verhaal botst wel met de historische werkelijkheid. Daar waren heel wat zwarte kanten aan."

Na de eerdere oorlogsvoorstellingen De Grote Oorlog en Kamp vonden Hotel Modern-kernleden Pauline Kalker, Herman Helle en Arlène Hoornweg, dat de minder bekende Nederlandse oorlog in Indonesië aan de beurt was. Al gauw ontdekten ze dat ze terug moesten gaan naar de 16e en 17e eeuw. Wat er in die beginperiode van het koloniseren gebeurde, is zo interessant dat ze besloten zich daar op te richten.

'Mijn ouders zijn in Indië geboren. Ik heb altijd al iets met mijn Indische erfenis willen doen, maar ik wist niet hoe. Ik wilde in elk geval niet het tempo doeloe-verhaal vertellen. We kozen ervoor om te beginnen bij het eerste Nederlandse schip dat eind zestiende eeuw op het eilandenrijk aanmeerde.'

Hotel Modern vertaalt voor ons de grote mensenwereld in het kleine alledaagse. Onze diepste angsten en verlangens worden teruggebracht naar de hanteerbaarheid van een houtje en een touwtje. En in die wereld mag je mee en je eigen fantasie en gevoelens de vrije loop laten. Hoe onwaarschijnlijk alledaags en groots is dat.

Wat een geweldige eer om de Wim Meilinkprijs te mogen ontvangen, we werden er een beetje rood en stil van. Toen we het hoorden schrokken we wel even, een oeuvreprijs, nu al? Zijn we al zo oud? Maar we zijn nog helemaal niet klaar! Maar trots zijn we natuurlijk wel heel erg, op deze erkenning, en ook wel op ons oeuvre-tot-nu-toe. Toen we begonnen met ons maquette-theater, aanvankelijk nog zonder camera’s, hadden we niet bedacht dat wat we deden onder de noemer "poppenspel" zou vallen. Op onze opleidingen (Arlène en Pauline deden toneelschool en Herman kunstacademie) hadden we nooit met poppen- of objecttheater kennis gemaakt. Best vreemd eigenlijk als je bedenkt dat het maken van poppen en miniaturen misschien wel een van de oudste en meest universele cultuuruitingen is.

“Op een gegeven moment kwam Herman Helle ineens met het idee om de personages uit insecten te laten bestaan. Toen hadden we een ingang gevonden. De insectenwereld heeft alles in zich, het is een gruwelijke wereld, maar ook prachtig, mythisch bijna. Onze insectenpersonages kunnen ontroerend en schattig zijn, maar ook heel naar. De afstand die we er als mens toe hebben werkt vervreemdend, surrealistisch, en daardoor ontstaat een mooie, respectvolle parallel met de wereld van Wagner."

Le coup de génie des créateurs, c’est la manière dont ils jouent sur le macro et le micro. Le regard du spectateur embrasse à la fois l’ensemble du camp, avec ses figurines qui ont juste la taille nécessaire pour qu’on les distingue depuis la salle, et de multiples détails filmés en direct sur le plateau et projetés sur l’écran de fond de scène, en des images tremblées, nocturnes, spectrales. Les micros-caméras entrent dans les dortoirs des baraquements, dans les valises où traînent encore les effets personnels des déportés, dans les miradors, dans la chambre à gaz.

Het huis is als een metafoor voor de ontregelde geest van de oude vrouw en voelt daarom voor een buitenstaander unheimisch aan. Maar de oude vrouw lijkt zich nergens van bewust en laat zich gewillig meevoeren in een stroom van absurde gebeurtenissen.

De vrouw in Slakkesporen lijdt aan dementie. Ze leeft tussen haar spulletjes maar herkent ze niet meer. 'Om iets te zien, moet je het eerst kunnen herkennen. Zonder herinnering kun je alleen maar kijken. Dan glijdt de wereld spoorloos door je heen.'

Hotel Modern speelde De Grote Oorlog sinds de première in 2001 meer dan 200 keer in meer dan 80 steden in heel Frankrijk (waaronder Verdun), België (waaronder Ieper), Duitsland, Engeland en vele andere Europese landen. Maar ook in China, Rusland, Egypte, de Verenigde Staten en vorig jaar maart nog in Australië. In Nederland was de voorstelling de afgelopen 18 jaar ruim 150 keer te zien.

Hotel Modern kiest noch vanuit een propagandistische setting, noch vanuit een nationalistische. Men verhaalt het vanuit de gebeurtenis zelf die voor Europa en de twintigste eeuw enorm veel gevolgen heeft gehad. De verbeelding aan de macht als wapen tegen de oorlogswaanzin. Machtig mooi gedaan!

Wij bouwen onze installaties op tussen de zangers. Als goden laten we onze handen expres zien, omdat wij het zijn die de plagen veroorzaken. Lotte laat de enscenering beginnen als het publiek de zaal binnenkomt. Wij zijn dan al bezig bij de grote bol, de globe, of zoals je wilt, het alziend oog. Wij, de goden zijn de manipulatoren met weinig mededogen. Wij verdrinken de Egyptenaren.

A multimedia spectacular: not one moment of boredom for anyone watching.

'Het is in de eerste plaats een kijkspel. De betovering van dag en nacht en het spel met lichtjes. En je mag zien hoe het gemaakt is; met herkenbare middelen laten we de hele wereld zien. Je moet het gevoel krijgen dat je op een wolkenkrabber staat en de hele stad ziet bewegen. En dat je een verrekijker hebt en helemaal op één raam kunt inzoomen.'

De tovenaars van theatergezelschap Hotel Modern bouwen met maquettes ter plaatse een stad. Via een camera en een filmdoek kan de toeschouwer er schijnbaar ronddwalen. De eclectische muziek van Adams wordt gespiegeld in anachronismen - een 18de-eeuws figuurtje achter een flipperkast - en stilistische botsingen. Opgestapeld vuilnis en oorlogsruïnes zorgen voor een wrange ondertoon.

Kamp isn’t for the faint of heart. I gasped and groaned. At times, I had to look away. But I was grateful for the courage and the craft of Hotel Modern and for the timeliness of this historical recreation. It can’t happen here? Kamp reminds us that the unthinkable can come to pass whenever humanity turns its back on the values upon which its own sanity and security rest.

Mark Murphy/REDCAT Theater: "If you say, ‘They’re using puppets and miniature buildings and dolls to examine the Holocaust,’ it sounds like a terrible idea. But as you can see from the reviews and the ways that people have responded to it, it’s highly effective, profoundly moving and very sensitive.”

Part of what makes Kamp so engrossing to watch is the sheer effort that went into creating it: every detail, every building, every tiny broom, every suitcase filled with tiny possessions like a golden menorah or a stuffed toy elephant, every single one of the thousands of tiny puppets with thousands of tiny handmade faces.

In Faltern mit schillernden Flügeln, mühsam kriechenden Raupen, sich paarenden Gottesanbeterinnen und aus einem Vogelkadaver kriechenden Maden treibt Hotel Modern die Kunst des Puppenspiels auf die Spitze. Und die Zuseher lassen sich von ihren grandiosen Bildern verzaubern.

To call Kamp from the Rotterdam-based troupe Hotel Modern a theater piece doesn't even come close to describing their re-imagining of Auschwitz as a breathtaking scale model peopled by thousands of three-inch tall miniatures.

The audience chuckles at the morbid inventiveness, but is also deeply impressed by the 'realism' as the toy soldiers transform into rotting cannon fodder.

Op zoek naar schoonheid in een ontplofte wereld waar seks en lust de boventoon voeren.

De eerste cultuurprijs van het Forum van Coppet, een van de mest prestigieuze Europese kunst- en cultuurinstellingen, is ten deel gevallen aan het Rotterdamse theatertrio Hotel Modern. De prijs is bestemd voor jonge Europese kunstenaars die zich onderscheiden door originaliteit en verscheidenheid.

Theatercollectief Hotel Modern geeft Rossini’s opera ‘Mosè in Egitto’ vorm. Met honderden poppetjes. De reis voert Hotel Modern naar het Oostenrijkse Bregenz. Een week na het gesprek worden al die poppetjes, paardjes, karretjes, sprinkhanen, knapzakjes, vlotjes, kruikjes, pannetjes en goudkleurige tempels ingepakt en gaan ze een hoofdrol spelen op de jaarlijkse Bregenzer Festspiele.

Het theater dat Hotel Modern maakt is uniek in zijn soort. Op verbazingwekkende wijze ontstaan beelden en transformeren ogenschijnlijk gewone gebruiksvoorwerpen tot levende theatrale objecten.

Une bonne partie de l’action est représentée par des figurines, dont le jeu, créé et filmé en direct, est projeté sur un grand globe occupant le milieu de la scène. C’est simple et créatif à la fois (le passage de la Mer Rouge !), les images s’avérant souvent d’une touchante poésie.

Het micro-landschap dat zorgvuldig op de scène wordt opgebouwd, ziet er op het projectiescherm verschrikkelijk reëel uit. De spanning tussen theater en film wordt hier op een grandioze manier gehanteerd.

Na het langsrijden van een eindeloze file met kadetjes draait er een groot witbrood de hoek om. ‘Ah, de bus!’, veert de keurige grijze heer voor ons op. Het kind in de volwassene aanspreken en in het kind de aankomende volwassene, dat is misschien wel voorbehouden aan het poppen-en objecttheater en zeker aan de makers van Heden Stad.

Het is toch geen droevige voorstelling. Door de geestige en allesoverheersende vormgeving krijgt het zware thema lucht. Hotel Modern levert zo een oogstrelend stuk af dat wel een melancholieke zucht ontlokt maar net zo goed een opgeluchte glimlach.

Een adembenemend kijkspel, dat de toeschouwer meevoert in het grensgebied tussen fantasie en werkelijkheid. En dat de geestelijk verdwaalde mens de troost biedt van een sprookjesachtige verbeelding.

In dat opzicht maak je een denkbeeldige ruimtelijke reis mee. Tevens reis je door je eigen (culturele) associaties, van de weerzinwekkendheid van opgezette dode dieren, de kortstondigheid van wegwerpdingen tot de banaliteit van verpakkingen. Huiselijke voorwerpen worden beeldende kunst. Uiteindelijk reis je via het aanschouwen van opgezette dode dieren tot mensobjecten door verleden, heden en toekomst. Ik vond het prachtig.

We creëren moderne stillevens door allerlei alledaagse spullen bij elkaar te zetten. We doen een poging opnieuw te leren kijken, geïnspireerd op het schilderkunstige genre van het stilleven in de zeventiende eeuw: een flonkerende roemer naast een schedel die daarbij dof afsteekt, een luxe tinnen teljoor waarop een gekaakte haring ligt. Het waren symbolische, onderrichtende miniatuurvertellinkjes. Allerhande spullen kregen opeens een andere, soms een diepere betekenis.

Rossini’s Oper hat auch heute noch in Zeiten der Flüchtlingskrise eine hohe gesellschaftliche Relevanz. Es sind bedrückende Bilder, die an das fast täglich in den Fernsehnachrichten und Zeitungsberichten zu sehende Elend der Flüchtlinge erinnern. Theaterkollektiv Hotel Modern setzt Krieg und Flucht mit winzigen Puppen, Modellen und Handkameras als Projektion eindrucksvoll in Szene.

Everyday items are transformed into a haunting landscape. As with the appearance of the puppeteers’ hands in the shot, this proximity of the ordinary and the human with the brutalities of battle is actually part of The Great War’s power: the butchery of the war was wrought with relentless intentionality by human hands; the fields of France were churned with the blood of real men who once led ordinary lives filled with ordinary things.

Insekten-Brutalität statt Götter-Machtkämpfe: Mit einer radikal gekürzten, aber sehr kreativen Version von Wagners vierteiligem "Ring" haben die Bregenzer Festspiele in einer Aufführung des Theaterkollektivs Hotel Modern & Niederländischen Bläserensemble einen wunderbaren Abend - nicht nur für Wagner-Fans - geboten.

Pauline Kalker, Herman Helle and Arthur Sauer tell what they wanted to achieve with The Great War, and explain the ingenious ways they have managed to replicate everything from trees and snow, to explosions, smoke, and the sounds of machine guns and tanks.

Hotel Modern maakt videoclip voor nieuwe single van Personal Trainer De Amsterdamse band Personal Trainer was in 2024 samen met Hotel Modern te gast in het TV programma On Stage samengesteld door de NITS. Daar speelde wij scene's uit Garnalen Verhalen . De band heeft ons onlangs benaderd of wij een …

Hoe maak je de verschrikkingen van Auschwitz inzichtelijk en zelfs invoelbaar? Hotel Modern komt dicht in de buurt met de theatervoorstelling ‘Kamp’ – een miniatuur van het concentratiekamp. Het verhaalt over de verschrikkingen onder het regime van Hitler en grijpt rechtstreeks terug op de familiegeschiedenis van Pauline Kalker, één van de maaksters. Zij heeft haar opa nooit gekend omdat hij om het leven kwam in Auschwitz.

De spelers van Hotel Modern krijgen de rol van goden toebedeeld: goden die in hun laboratorium experimenteren. Ze zijn op de planken in de weer als toneelbouwers. In hun minutieus gebouwde miniatuurwerelden maken ze filmopnamen en die beelden worden in groot formaat 'live' geprojecteerd. Het proces van het ontstaan van de indringende beeldenreeks is onderdeel van de voorstelling.

De Nederlandse regisseur Lotte de Beer heeft een even geniale als lichtvoetige opvoering bedacht. Ze heeft de medewerking ingeroepen van theatergroep Hotel Modern, die beeldende kunst, poppenspel en film met elkaar verbindt. De groep kreeg een speelse, maar allerminst onbeduidende inbreng in de enscenering van het Bijbelse verhaal van de uittocht uit Egypte.

God geselt het Egyptische volk met allerhande plagen: zwermen insecten, ziekten, duisternis. Op dat punt gaat het doek op en begint de opera. Regisseur Lotte de Beer heeft voor haar enscenering landgenoten aan boord gehaald die je wel specialisten van de miniatuur mag noemen: theatergroep Hotel Modern. Zij maken filmopnamen van piepkleine modellen en poppetjes niet groter dan een vinger, waarvan de beelden direct op een grote bol worden geprojecteerd: indrukwekkend hoe dat je naar de keel kan grijpen.

Hotel Modern maakt voorstellingen met een grote maatschappelijke en politieke importantie. Juist het vermogen boven het technische vernuft en boven de individuele anekdote uit te stijgen bepaalt de uitzonderlijke positie en de hoge kwaliteit van het gezelschap. Hier wordt theater gemaakt dat op een aparte manier tot de verbeelding spreekt, maar daarnaast, en die verdienste is minstens even groot, produceert Hotel Modern voorstellingen die telkens weer tot nadenken stemmen.

Par le choix de la vidéo et la concurrence des médias sur la scène, les créateurs du spectacle donnent littéralement à voir au spectateur contemporain la complexité d’une mémoire que la prégnance des images cinématographiques et photographiques rend extrêmement « réaliste », au moment même où la disparition des derniers combattants éloigne inexorablement la « vérité » du témoignage.

Ohne Eile und festes Ziel – einer Schnecke gleich – lässt sich die Protagonistin von den Verlockungen und dem hektischen Treiben der Großstadt an Orte des Konsums, des Vergnügens und des Verkehrs leiten.

Vliegt de vrouw door de ruimte, niet gehinderd door de zwaartekracht, of geeft ze snoepjes aan de reuzenneushoorn uit wiens bek een hand steekt? De poëtische en absurd-humoristische metafoor van de dood is troostend.

Hotel Modern laat in al zijn werk zien dat verbeelding en werkelijkheid niet wezenlijk tot een andere orde behoren. Zij spelen zoals een kind speelt: met fantasie en met overgave, niet belemmerd door de gedachte dat de auto geen echte auto is en de pop geen echt mens. Het is juist die overgave, die hun spel ook waarachtig maakt. De makers van Hotel Modern houden ook van hun poppetjes. Ze hebben ze stuk voor stuk liefdevol gemaakt en ze brengen ze met liefde en betrokkenheid tot leven.

Vliegboot Moederschip is fysiek en experimenteel, theater waar het om de speler gaat die volgens een strikt particuliere logica een wereld creëert, waarin we ons eigen handelen en uiteindelijk onszelf herkennen. Herman Helle is een virtuoze clown en bij die virtuositeit hoort dat hij nooit bezig is met grappig te zijn. Hij doet wat hij blijkbaar moet doen, met overgave en precisie.

Ik merk dat ik de objecten op de speelvloer ga zien zoals ik ze als kind kon zien: niet als simpele gebruiksvoorwerpen, maar als dingen waar je van alles en nog wat mee kunt maken. […] De keuze van Hotel Modern om nu niet te voldoen aan verwachtingen en een andere weg in te slaan, getuigt van groot lef. Banaan en Oestermes is een vormoefening die veel gezelschappen niet meer nodig achten of aandurven. Alleen al daarom is deze performance de moeite waard.

Door onze maquettes kunnen we op het toneel verhalen vertellen over complete steden, over hele landschappen. Als je acteurs tien centimeter groot zijn, kun je er duizenden kwijt in één voorstelling. Door die schaalverkleining kunnen we grote verhalen vertellen, letterlijk en figuurlijk. Over oorlog, over genocide of het leven in een miljoenenstad.

De mens omringt zich met dingen. Heel veel dingen. Bij veel van die dingen staan we maar zelden stil, maar daar maakt Hotel Modern rigoureus een einde aan. Op het podium staan achter en links twee hoge wanden van kartonnen dozen (dozen bergen de belofte van dingen in zich). In het midden is het strijdperk, op zes van die dozen die de rol van sokkel spelen. Daarop zetten Herman Helle, Arlène Hoornweg en Pauline Kalker om beurten een voorwerp. Als er iemand aan de beurt is, denken de anderen na over een nieuwe zet, alsof ze een schaakpartij spelen. In Banaan en Oestermes gebeurt alles ter plaatse op een schaal van één op één. Met een voorkeur voor lichte horror en maffe humor.

Verlies, dood en vergankelijkheid - het klinkt loodzwaar. Maar de lichtvoetigheid, de humor en de unieke vorm die het Rotterdamse gezelschap voor zijn productie kiest, regelen een loepzuivere balans tussen de lach en de brok in de keel. (Dagblad van het Noorden)

The audience was never allowed to lose sight of how the production's scenic effects were produced. Thus, commodification, always a danger when transposing human tragedy to art, was cut off. The dirtiness of this historical re-creation implicated us all.

The scenes of muddy trenches, mustard gas attacks, howitzer bombardments and a corpse-strewn no man’s land created in front of the audience out of doll miniatures, toy soldiers and popsicle sticks are at once eerily familiar and whimsically removed.

When my dad first proposed seeing Hotel Modern & Arthur Sauer’s production of The Great War, I had no idea what an amazing and inspiring performance I was in store for. It is difficult for me to express the depth of my admiration for this truly unique and astounding theatrical event. It is, in every sense of the word, a must-see production.

We zien een vrouw die haar grip op de werkelijkheid verliest en haar omgeving ziet veranderen in een vrolijk spookhuis waarin jassen weglopen en theekopjes uit de muur verschijnen. Tegelijkertijd zien we een vrouw die worstelt met eenzaamheid en dementie. De wonderwereld die Hotel Modern oproept verbergt én benadrukt de isolatie waar zij – en vele ouderen met haar – zich dagelijks in bevindt.

Willem van Merwijk vatte de muziek samen in sterke arrangementen die goed laten horen dat Wagner aanspraak mag maken op de titel ‘voorloper van de filmmuziek’. Hotel Modern verbeeldde een wereld van vreten, vechten en voortplanten met ingenieus gemaakte krekels, mestkevers, sluipwespen, rupsen, dansmuggen, vlinders en meer moois. Minicamera’s nemen de beelden op en achter de musici verschijnen ze groot in beeld.

Sono state riprodotto con precisione le baracche, le torette di avvistamento, le recinzioni di filo spinato, le camere a gas, il treno piombato e il cancello d'ingresso su cui spicca la tragicamente ironica scritta 'Arbeit macht frei'.

Le public assiste avec émotion à autant de scènes quotidiennes et dramatiques que les artistes reproduisent sur leur décor miniature. À l'aide de petits soldats, de terre, de boue, de clous rouillés, d'ail, et de forts en carton. Le carbone glacé devient un brouillard opaque, un vaporisateur devient la pluie... Et on s'y croit.

We zien hoe de doodsfabriek haar werk doet. Zonder de schreeuwende 'befehlen' van de nazi's. Zonder gegil of angstkreten van slachtoffers die vermoord zullen worden. Alleen de typische mechanische geluiden, die bij het ritme van een dag in een concentratiekamp horen. Het publiek geeft daar een eigen diepe betekenis aan.

It is those miniature puppet faces in all their abominable hunger, their desperate confusion as it turns to unbelievable fear, and their eventual steps into the hell of the gas chambers, all acted out in extraordinary miniature, that tell the mind-boggling story of the Holocaust.

In de voorstelling Kamp wordt de onvoorstelbare Holocaust letterlijk hanteerbaar gemaakt. Het zichtbaar zijn van de spelers tijdens de voorstelling is daarbij een troost: de handen die zorgen dat de verschrikking op de toneelvloer wordt uitgespeeld, zijn tegelijkertijd de handen van de mensen die het drama willen navertellen, die het belang ervan inzien dat het niet vergeten wordt.

There are all the emblematic, eerily familiar ingredients: the barbed wire, bunkhouses, railway siding, gas chambers and incinerators. Most of the performance and all of the dialogue is in our brains. We know the story. Few people are innocent of that knowledge, so there is no need for dialogue or anything more than mute observation.

Het is een echte Hotel Modern-voorstelling. De onbekende constructies blijken in het volle licht maquettes te zijn van huiskamers, een gevangeniscel of een treinwagon op weg naar het vernietigingskamp. De vingercamera brengt de details door uitgekiende beweging moeiteloos tot leven. Het effect van een tornado wordt door de rondvliegende speelgoedauto's en brokstukken realistisch benaderd. Je beseft dat het opnamen van speelgoed zijn en tegelijkertijd komt de storm als een werkelijkheid op je af.

De groep Hotel Modern en Arthur Sauer herscheppen de Eerste Wereldoorlog akelig echt in een live animatievoorstelling, deels gebaseerd op soldatenbrieven. De voorstelling ontstond dertien jaar geleden en was van meet af aan een succes. Het publiek stroomde toe, recensenten waren lovend. Ze gaan nu in Europa op tournee.

Dit illustere theatergezelschap slaagt er steeds in met boeiende en prikkelende producties de horizon van de poppenwereld te verbreden tot een onvergetelijke theaterervaring.

Clay figures act out heartrending tales with chilling precision. This time Hotel Modern’s ‘bouquet’ of stories is more personal, and the emotions more recognisable.

Het is verbluffend met welke kleine middelen de technische makers van Hotel Modern al deze gedachten, ontroeringen en associaties kunnen oproepen met de eenvoudigste middelen die denkbaar zijn.

Je komt werkelijk ogen en oren te kort bij deze voorstelling, in ieder hoekje gebeurt wel iets geks. De beeldtaal die Hotel Modern inzet is universeel, zodat het voor iedereen - jong en oud - verstaanbaar is.

They have already made a performance about the First World War. Now Hotel Modern turn their attention to Auschwitz. Using 3000 puppets. 'It's up to us to to tell the story now, not the old people any more.'

The inanimate bodies of the puppets acted upon and manipulated by the human operator drove home the fact that human hands also performed the events of the Holocaust, and it forced the audience to bear witness to the consequences of human cruelty in a new and vital way.

Do we still not know enough about Auschwitz? A search in the digital archive of the Netherlands Institute for War Documentation library yields 600 hits. But these are scientific documents, no more than words. What actually happened there is, of course, probably impossible to bring to life. Hotel Modern theatre company decided to approach reality in an entirely new way.

It works, I think, precisely because of the artificiality, the stylization of the performance. The details evoke reality, often to horrifying effect, without trying to mimic it. Puppets can seem more real than actors, because they leave more to our imagination.

Though there is no dialogue and no real plot, the intricate documentation of how Auschwitz functioned, Pauline Kalker said, is drama enough. “We wanted to show the machine working,” she said. “That’s the dramatic thing — that it existed. People did this.”

Hotel Modern is er in deze voorstelling in geslaagd een consistent, scenisch stuk te maken, dat het publiek de ene na de andere hoek van de emotionele kamer laat zien!

Komt dat zien en wordt ook wakker, laat u de ogen openen en af en toe beschaamd neerslaan, ontdek waar jouw plaats is. Mijne was op rij vier en het zat prima.

De Rotterdamse componist Arthur Sauer verzorgt live de muziek en de geluidseffecten. Wat hem aanspreekt aan Hotel Modern is de combinatie van high- en low tech en hun dadaïstische inslag. Heel speels, maar ook heel heftig.

Het is iedere keer weer fascinerend om te zien hoe Hotel Modern met kleine vernuftigheden een compleet nieuw theatrale wereld weet te creëren. Op creatieve wijze worden bestaande producten getransformeerd tot iets nieuws. Een aantal aan elkaar getapete, knipperende mobiele telefoons transformeren op het projectiescherm tot een zenuwcentrum van waaruit het moederschip wordt bestuurd.

Bij de live geprojecteerde film klinkt Herman Helles donkere timbre als voice-over bijna geruststellend, een luguber contrast met de uitgedragen boodschap: er is geen ontkomen aan, we gaan met zijn allen naar de kloten.

Alles laat zien met hoeveel liefde deze voorstelling is gemaakt. Het enorme oog voor detail in de maquettes, de geluidseffecten en de muziek, belichting, camerawerk en decor zijn perfect op elkaar afgestemd om de verhalen tot leven te brengen, en dat lukt dan ook overtuigend. Of een verhaal nou grappig, absurd of droevig is, er is geen moment dat Hotel Modern je niet kan overtuigen van de authenticiteit van de emoties daarachter.

Het persoonlijkste deel van de voorstelling gaat over de jodenvervolging. Hierin bundelen de Moderners al hun krachten. Het resultaat is mooi en ingetogen. Maar de daaropvolgende verbeelding van 9/11 is de indrukwekkendste; die geeft je het gevoel van hoe het moet zijn geweest in het WTC. Terwijl een van de torens toch duidelijk is gemaakt van een pak vruchtensap.

Het wrede absurdisme van de dood - schokkend verbeeld met stijve, levenloze poppetjes - keert terug in een aantal variaties, en mondt uit in een overrompelende maquetteverbeelding van de WTC-ramp. Je weet niet of je moet huilen over zoveel verspilde levens of juichen over zoveel theatrale verbeeldingskracht.

Alles sterft of gaat kapot. Dat is de boodschap van deze 'apocalyptische revue', zoals Hotel Modern het zelf noemt. Dit simpele gegeven inspireerde de groep tot zulke uiteenlopende theatrale en visuele uitspattingen, dat een ongekend originele voorstelling is ontstaan.

Treffende beelden, grappige observaties en ontroerende momenten. Je wordt meegezogen in een verbeelde wereld, waarvan je ziet hoe die illusie tot stand komt.

Een mini-apocalyps gevat in een poppendecor. Wat begint met het vernietigen van kunst, resulteert in het einde van een beschaving, blijkt uit een angstaanjagende reeks foto's van lijken. Dan volgt een verbluffende live-animatiefilm. Hotel Modern maakte van verhuisdozen en rommel een futuristisch parcours waar Herman Helle behendig een handcamera doorheen manoeuvreert.

De Rotterdamse groep belicht de dood in veel werkelijke of gedroomde verschijningsvormen op een succesvolle manier: mini-cameraatjes filmen in kleine decors en kijkdozen de beelden die op een groot scherm achter de speelvloer te zien zijn.

De ontzetting als het vliegtuig waarin zij zitten zich door een wolkenkrabber boort, zal ik nooit vergeten. Het is alsof de WTC-ramp zich nu pas in zijn volle omvang aan mij openbaart, van binnenuit gefilmd en met muziek verhevigd. Zo verschrikkelijk kan speelgoed zijn.

De beestjes zijn dusdanig fotogeniek dat je meteen de verhalen wordt ingezogen. Van de hysterie van een bokswedstrijd tot de verstilling op een regenachtige kampeerdag.

Hoogtepunt nummer één: het spel met de poep. Een van de als beer verklede performers produceert een drol. Kabouters wroeten erin, samen met koddige hondjes. Op een projectiescherm zie je hun verrichtingen van heel dichtbij. De kabouters blijken vingerpopjes die met miniscule cameras worden gefilmd. Wat hebben zij het in die stronthoop naar hun zin. Hoogtepunt nummer twee: drie schedels slaan aan het tongzoenen. Hoe? De spelers steken door holtes vingers en brengen die naar elkaar toe. Tot grote vreugde van de zaal.

Lachen, ontroerd raken en je tegelijk verbazen over de prachtige manier waarop het is gemaakt. De drie spelers/bedenkers creëren in de theaterzaal kleine podia, tafels eigenlijk, met de meest uiteenlopende attributen die onder hun handen (al dan niet voorzien van vingercamera) tot een scène worden.

De beer op het toneel ligt op zijn rug op een karretje. Ter hoogte van zijn kruis houdt hij een meterslange buis omhoog. Het ding is van grijs isolatiemateriaal en buigt een beetje door. Traag rolt de beer zich tussen de spullen door die op de speelvloer staan. Met de punt van zijn grijze wiebelslurf tast hij de kop af van een grote stenen hond. En wat het publiek al grinnikend zag aankomen, gebeurt: de slurf vindt de openstaande bek van de hond en beweegt zich eens even lekker in en uit dit gaatje.

Op de tocht van de ring, die op de bodem van de Rijn begon, maakten we net als Erik een tocht door het insectenrijk. We zagen copulerende kevers op het motief van Brünhildes liefde voor Siegfried, eieren die werden gelegd, larven die uit kadavers kropen, de metamorfose van larve tot pop en insect, daarmee het cyclische aspect – waar de ring symbool voor is – van het leven benadrukkend.

We zien geboorte, dood, ziekte, armoede, een bokswedstrijd, een hersenoperatie, een maanlanding, een houseparty, twee zwervers op een vuilnisbelt, mensen die uit eten gaan, een rozenverkoper die wordt vermoord met een schaar, de executie van een ter dood veroordeelde.

De garnalen maken dingen mee die normaal alleen aan ons mensen lijkt voorbehouden. En juist hierdoor weet Garnalen Verhalen te boeien en te ontroeren.

Hotel Modern heeft dit keer geen dwingende verhaallijn nodig teneinde de willekeur van een dag en een nacht in een stad op de staart te trappen. Waarom ze dat zo consequent in aanstekelijke geestigheid weten te doen? Omdat ze zo behendig, vindingrijk en quasi-terloops van handomdraai naar handomdraai weten te manoeuvreren.

De eenzaamheid van een individu en de onbelangrijke rituelen waar zoveel belang aan gehecht wordt, ijzersterk en soms pijnlijk neergezet.

Enkele keren kruipen insecten over de instrumenten van het ensemble, of springen ze vrolijk rond op de hoofden van de verschrikt kijkende musici. Door de verschillende kunstvormen op die manier met elkaar te laten interfereren, wordt Wagners idee van een Gesamtkunstwerk extra benadrukt.

De voorstelling is een aaneenschakeling van scènes waar in eerste instantie geen logisch verband tussen lijkt te zitten. Maar precies dat ontbreken van een ‘groot verhaal’ lijkt het mensenleven te verbeelden: aan het begin en einde zijn er de zekerheden van geboorte en dood, daartussen ligt een verzameling grote en kleine verhalen.

De combinatie van de knappe beeldenknutselaars van Hotel Modern en de muzikanten van het Nederlands Blazers Ensemble is een gedroomde. Samen maken ze een voorstelling die op een muzikale manier een knap geconstrueerde dierenwereld tot leven brengt. Maar daarmee zeggen ze ook nog iets over hoe de mens zijn eigen platte dierlijke overlevingsgedrag via de kunst altijd al tot heldendom heeft proberen op te blazen, niet anders zoals hij dat in natuurdocumentaires doet. Van de oude Grieken, via Wagner tot welke oorlogsfilm dan ook.

Als we een interview horen met de vader van actrice/theatermaker Pauline Kalker, worden zijn oorlogsverhalen met live poppenspel werkelijkheid gemaakt. Op beklemmende wijze verbeeldt een doosje volgepropt met wassen popjes een jodentransport. Een andere persoonlijke geschiedenis, van actrice Arlène Hoornweg, wordt prachtig melancholiek geïllustreerd aan de hand van ‘flashbacks’: een grote boom wordt vervangen door een klein boompje om te tonen dat we terug gaan in de tijd.

Een uur lang maakt het publiek mee hoe de stad van sfeer verandert: hoe de drukte van de ochtendspits op gang komt, hoe magisch het is als 's avonds de lichtjes aangaan, en hoe dan langzamerhand de stilte van de nacht weer neerdaalt. Met de onbevangen blik van een kind genieten van de eerste wittebrood-bus die de hoek om komt, die ervaring geeft Heden Stad weer terug aan elke volwassene die komt kijken.

Met de voorstelling Garnalen Verhalen portretteren we de mens met al z'n charmes en tekortkomingen. De mens is een bezige diersoort. We moeten naar de maan, we moeten sporten, we moeten zoveel,

Te midden van de grote puinhoop op het toneel bevinden zich twee echte spelers (Pauline Kalker en Herman Helle). Allebei met berenmasker. Waarom deze twee primitief ogende figuren op deze rommelige plek zijn beland is onduidelijk, maar ze zijn hier klaarblijkelijk nog maar net. Al snel beginnen ze deze nieuwe wereld te verkennen en naar hun hand te zetten. Voorwerpen worden onderzocht en gebruikt in rare spelletjes. Een obsessieve nieuwsgierigheid maakt zich van hen meester.

Op de toneelvloer staat een enorm miniatuur soort rangeerterrein, waarop alle decors als tableaux vivants. Hier speelt, kriskras van links naar rechts, van voorgrond naar achtergrond wisselend, het garnalendrama zich af, dankzij een vingercamera tegelijkertijd vergroot geprojecteerd op de achtergrond. Componist Sauer zorgt ter plekke voor passende en onthemende klanken.

Hartverscheurende verhalen, met kille precisie uitgebeeld door kleifiguurtjes: Het 'boeketje' verhalen van Hotel Modern is deze keer persoonlijker, de emoties herkenbaarder. Diep ontroerend surrealisme.

In den beginne is er... de kwal. Een ronde vorm, doorzichtig wit met trillende tentakels. Intussen horen we langzaam de Wagneriaanse klanken, zacht en zoekend eerst, alsof de wereld nog wakker moet worden. Welkom bij De Ring, een bijzondere onderneming van Hotel Modern en het Nederlands Blazers Ensemble.

Rococo is een voorstelling over verwondering. Licht op het eerste gezicht, maar de twee figuren die op het einde voeten staan te roosteren boven een nagemaakt vuurtje, werpen vragen op over de wereld waarin zij en de wereld waarin wij leven.

Het is net echt. Het is kunst, vorm. Fictie zelfs. Mosterdgas ruist als het afstrijken van een lucifer. Het is de enig juiste stijl om het onvoorstelbare draaglijk te maken. [...] Deze voorstelling, die stil maakt, doet een ongekend beroep op de verbeelding.

The invention of this company is breathtaking as you watch the devastation of lives unfold before you. [...] This company shows how deeply affecting theatre can be and the Everyman and Liverpool Playhouse are to be congratulated for their perception in bringing us such an astonishingly inventive and unbearably touching production. More please!

Speelgoed. Een treintje, huisjes, poppetjes. Je ogen zien het donders goed, maar je wilt het niet waar hebben. Je allereerste reactie is verzet. Dit is geen concentratiekamp. Maar dat is het wel. Er is geen ontkomen aan. De hele toneelvloer is gevuld met barakken, wachttorens, prikkeldraad, schijnwerpers. Doodlopende rails, een poort met 'Arbeit macht frei' in lichtende letters erboven en uit de luidsprekers schalt ‘Die Fahne hoch'. Hotel Modern speelt een dag in het kamp na.

Het publiek grinnikt om hun morbide inventiviteit in het oproepen van gruweltaferelen. En is tegelijkertijd diep onder de indruk van het ‘realisme’ waarmee speelgoedsoldaatjes hier veranderen in rottend kanonnenvlees.

De speelsheid van het poppenspel is vanaf het begin in grimmigheid gedompeld: hologig en met verwrongen monden schokwandelen de slachtoffertjes hun dood tegemoet. Hoewel het poppenspel en de verfilming elkaar geraffineerd en ingenieus in evenwicht houden, is het toch de maquette zelf die het krachtigste verhaal vertelt.

Is dat mogelijk: het concentratie- en vernietigingskamp Auschwitz tot uitbeelding brengen met behulp van wat zand, papier, kartonnen modellen van barakken en duizenden kleine poppetjes? Het klinkt als een volkomen idiote onderneming, bijna als heiligschennis en ook als iets volkomen overbodigs: waarom zou er over de verschrikkingen van Auschwitz een theatervoorstelling moeten worden gemaakt?

De makers hebben een vorm gevonden die het mogelijk maakt het opnieuw over dit beladen onderwerp te hebben: Om aan de orde te stellen tot welke uitersten mensen in staat zijn. In alle oprechtheid.

C’est un reportage live, comme un direct sur la gueule: ça frappe et on n’en ressort pas comme d’un autre spectacle.

Eerder was er al een voorstelling over de Eerste Wereldoorlog, nu buigt Hotel Modern zich over Auschwitz. Met drieduizend poppetjes.'Wij moeten het nu gaan vertellen, en niet meer de ouderen.'

Weten we nog niet genoeg van Auschwitz? Als je het woord intypt bij de digitale catalogus van de NIOD-bibliotheek zijn er meer dan zeshonderd treffers. Maar dat zijn wetenschappelijke verhandelingen, ooggetuigenverklaringen, procesverslagen en dergelijke. Het blijven letters op papier. Hoe het daar toeging is natuurlijk nauwelijks te bevatten.

Pero el gran avance de estor originales creadores; hasta el punto de abrir una gran puerta a los títeres del futuro, consiste en grabar con cámaras de vídeo la manipulación de muñecos y maquetas, y proyectar tal trabajo, simultáneamente, en una gran pantalla, donde lo que ve el expectador, sorprentdido, es de una belleza ciertamente inenarrable, con contenído dramático indiscutible y con una comunicación efícacísima sobre la inhumana salvajada que es toda guerra.

De mensen van Theatergroep Hotel Modern, Pauline Kalker, Arlène Hoornweg en Herman Helle, bewegen zich rustig tussen de gebouwen door, als halfgoden, onzichtbaar voor de kleine mensjes. Met lange, dunne stokjes bewegen ze de poppetjes. Een mannetje veegt het kamp. Van veraf zie je hoe groot het terrein is, hoe desolaat.

Theatergroep Hotel Modern beeldt het lijden in Auschwitz uit met poppen van klei en ijzerdraad. "De realiteit kun je niet tonen, wel de massaliteit."

The skill of the three puppeteers and the brilliant sound effects of musician Arthur Sauer create a virtually perfect illusion. [...] If you want really to get an idea of the impact of The Great War on its combatants, you won’t do much better than watch this production.

The two domains of Kamp’s simultaneous live and virtual staging of the actions of emaciated, exhausted, and dehumanized puppet people inform one another. What is collectivized and perhaps dehumanized live is powerfully individuated on film. The film is a close-up of the live, and both the live and the film take place in front of the spectators.

Hotel Modern will mit „Kamp“ die absolute Entmenschlichung des NS-Vernichtungssystems zeigen. Individuelles Leiden wird von Hotel Modern nicht in den Vordergrund gestellt, man zwingt die Zuschauer eher in die Distanz. Verstörend ist das Stück dennoch. Die Performer wollen, dass die Opfer und Täter trotz aller Verkleinerung als Menschen erkennbar bleiben. Das gelingt ihnen.